Mijn vriend trok de lade van de kast van zijn echtgenote open en haalde er een klein pakketje gewikkeld in papier uit: "Dit is niet zomaar een pakje, dit is lingerie". Hij maakte het papier open en bekeek de zijde en het kant.

"De eerste keer dat wij naar New York gingen, acht of negen jaar geleden, kocht ik dit. Zij heeft het nooit gebruikt. Zij wilde het voor een speciale gelegenheid bewaren, ik geloof dat dit wel het goede moment is."

Hij ging naar het bed en legde het bij de andere dingen die de begrafenisondernemers zouden meenemen. Zijn vrouw was zojuist overleden. Terwijl hij zich naar mij toe draaide, zei hij: "Bewaar niets voor een speciale gelegenheid, iedere dag dat je leeft is een speciale gelegenheid".

Nu denk ik altijd aan die woorden en ze hebben mijn leven veranderd. Tegenwoordig lees ik veel meer dan vroeger en ik maak minder schoon. Ik zit op mijn terras en bewonder het landschap zonder aandacht te schenken aan het onkruid in de tuin.

Ik breng meer tijd door met mijn familie en mijn vrienden en minder tijd op het werk. Ik heb begrepen dat het leven een geheel is van ervaringen om te waarderen. Vanaf nu bewaar ik niets meer. Ik gebruik mijn kristallen glazen iedere dag.

Ik draag mijn nieuwe jasje als ik daar zin in heb om naar de supermarkt te gaan. Ik bewaar mijn duurste parfum niet voor hoogtijdagen. Ik gebruik het wanneer ik daar zin in heb.

De uitspraken als "ooit..." en "een dezer dagen..." probeer ik niet meer te gebruiken. Als het de moeite waard is, wil ik nu de dingen zien, horen en doen. Ik ben er niet zeker van wat de vrouw van mijn vriend zou hebben gedaan.

Ik geloof dat zij haar familie en intieme vrienden zou willen zien. Misschien zou ze enkele oude vrienden hebben opgezocht om vrede te sluiten of zich te verontschuldigen voor een oude ruzie. Ik vind het een prettig idee om te denken dat zij misschien Chinees zou zijn gaan eten, omdat het haar lievelingseten was.

Het zijn de kleine niet gedane zaken die mij zenuwachtig zouden maken als ikwist dat mijn uren geteld waren. Het zou me dwars zitten bepaalde vrienden niet meer te hebben gezien die ik "een dezer dagen" zou hebben opgezocht.

Of brieven niet te hebben geschreven, die ik nog van plan was te zullen schrijven. Of niet vaak genoeg aan mijn dierbaren te hebben gezegd hoeveel ik van ze houd.